خوشبختي چيست؟
برخي راه رسيدن به سعادت را تكامل رفتار انساني و تعالي اخلاق نفساني معرفي كردهاند. دستهاي تحت فشار و رنج قرار دادن و به رياضت و سختي كشيدن جسم انسان را راه صحيح خوشبختي ميدانند و عقيده دارند چنان بايد جسم و بدن را در تنگنا و سختي قرار داد كه جسم انسان ضعيف و نحيف شود و روح انسان كامل و بزرگ گردد
در ميان نظريههاي ياد شده، كدام نظريه براي رسيدن به خوشبختي ، تنها راه سعادت است؟ آيا هيچ يك از راههاي فوقالذكر راه اصلي ورود به وادي سعادت نيست؟ آيا چيزي فراتر از اين امور مادي تنها راه ورود به سعادت و خوشبختي است؟
اما بايد گفت راز خوشبختي تنها در پرتو ايمان الهي است و بس. خداي متعال در قرآن ميفرمايد: «الا بذكر الله تطمئن القلوب» تنها با ياد خدا، قلبها آرام ميگيرند. افرادي در زندگي خوشبخت هستند كه از آرامش نفس و روح حقيقي برخوردار باشند. كساني كه به غلط پنداشتند زراندوزي و انباشتن مال موجب رسيدن به سعاد ت است، سخت در اشتباهند. به تجربه بر همگان معلوم شده كه ثروت زياد هيچگاه مايه سعادت و خوشبختي نيست و چه بسا باعث فلاكت شود.
بهرهبرداري صحيح و قانوني از منافع ثروت و انجام كارهاي عامالمنفعه و دستگيري از نيازمندان، از كارهاي نيك و موجب رضاي خداوند است و پاداش معنوي دارد. از اين جهت است كه ميفرمايد: «الدنيا مزرعه الاخره» دنيا كشتگاه آخرت است.
در زندگي مشترك نيز كساني موفق هستند كه در عين حالي كه خود به آرزوهاي معمول و منطقي خود ميرسند و از اين بابت احساس رضايتمندي و خرسندي دارند، سعي نمايند ديگران مثلا همسر و فرزندان نيز به آرزوهاي خود برسند. در واقع فردي كه به خوشبختي واقعي ميرسد بيش از آن كه از خوشبختي خود راضي و خشنود باشد از خوشبختي ديگران راضي و خشنود است و سعادت خود را در سعادت ديگران ميبيند.
زن و شوهر سعادتمند و خوشبخت، موفقيت و خوشبختي خود را در تربيت فرزندان خوب و كسب موقعيتها و سرمايههاي اجتماعي و مادي ميدانند كه نصيب همه اعضاي خانواده ميشود